۱۳۹۴ دی ۲۸, دوشنبه

کافه کتاب


دلخوشیها کم نیست


اتاقی از آن خود


مهمانی چشم و دل


آن روزها


از سر دلتنگی

 




همیشه برق فرصت بر 
مرادکس نمی خندد
اگر همگریه ای یابی
دلی از گریه خالی کن .
                                (صائب)

تنها در جاده


همیشه هستی

سالی یک بار دل به این خوش می کنم که برایت حلوا درست کنم ولی هیچ کاری هیچ چیزی و هیچ کسی جای خالیت را پر نمی کند و من همچنان در اندرون خود سوگوار توام .