۱۳۹۱ بهمن ۸, یکشنبه

آینه mirror






 
گویند
روز
هرکسی
آینه
 فردای
اوست. 
                       تویسرکانی     
                                                                                                                                       



                                                                                                                                           

از سر دلتنگی

 


دلتنگی کوچک و
                   بزرگ
نمی شناسد.                                          

کمی تا قسمتی فکر کردن



یادگاران اهل درد


کلمات words


هنریکی از معدود امکانات ماست،تا از رهگذر آن،زندگی را درک کنیم و آن را زنده
نگهداریم:هم برای هنرمند و هم برای هنر دوست.

هرزمان که میلاد و مرگ و آنچه در میان این دو هست،روزمره و عادی شد،به همان مقدارهنر هم رزمره و عادی می شود.

                                                                                                              هاینریش بل  1985-1917                                      
                                            
                heinrich   boll


از سر دلتنگی

 

دل گم کرده در                             
                 این شهر نه من
                                   می جویم
                                                           
 هیچ کس نیست که مطلوب 
                                مرا جویان نیست
                                                          سعدی

                                      
                                                                             
                              



               

دیده شود حال من...

                                                                            
                          دیده شود حال من ار           چشم شود گوش شما


همچو کتابیست جهان      جامع احکام نهان
جان تو سر دفتر آن        فهم کن این مسئله را*
                                                                            

                    بس سخن است در دلم
                        بسته ام و نمی هلم* 
                                            
                                                                                               
                     
همه از عشق بر رسته
                         جگرها خسته
                                         لب بسته                                                             

        ولی در گلشن جانشان ، شقایقهای تو در تو*
                                     
                              
                         

 روشنی خانه تویی        خانه بمگذارو مرو*


روی در دیوار کن تنهانشین 
                                وز وجود خویش هم خلوت گزین*


در دو چشم من نشین
                        ای
                              آنکه از
                                       من
                                           من تری*


                                                     
دلا نزد کسی بنشین ، که اواز دل خبر دارد
                                                    بزیر آن درختی رو ، که او گلهای تر دارد*


                                                                                                                                      
                                                                                                                                                                           مولوی


اتاقی از آن خود


همیشه هستی


شاید وقتی دیگر