کلمات words

ایوان که گویا گفته برادرش را نشنیده بود در ادامه سخن آورد:( راستی اخیرا به یک بلغار در مسکو برخوردم که برایم از جنایاتی گفت که به دست ترکان و چرکس ها در سرتاسر بلغارستان از ترس قیام عمومی اسلاوها انجام گرفته بود.آنها دهات را می سوزانند،می کشند،به زنان و کودکان تجاوز می کنند زندانیهایشان را با گوش به نرده ها میخ می کنندتا صبح همچنان رهایشان می کنند و صبح به دارشان می کشند-انواع اقسام کارهایی که در تصور نمی اید. مردم گاهی از ستمبارگی بهیمی دم می زنند،اما این بی انصافی و تهمت بزرگی در حق بهائم است جانور نمی تواند به ستمبارگی انسان باشد که ستمش بسیار هنرمندانه است.ببر فقط می درد و به دندان می کشداز او جز این کاری برنمی ایده هرگز به فکر میخ کردن مردم با گوش نمی افتد حتی اگر قادر به چنین کاری باشد...

                                            برگرفته از برادران کارامازوف  dostoevskii   ترجمه صالح حسینی 

                                                                                      1821-1881                                                                                      

کلمات words

معمولا وقتی صاحب کتابی می شویم دل کندن از آن برایمان سخت می شود.به عهدی می ماند که میان نیاز و فراموشی بسته شده باشد ،کتابها پاره ای از وجود ما می شوندمثل شاهدان لحظات بی بازگشت زندگی ما .تا وقتی آنها هستند دست کم می توانیم خیال ببافیم و مدام بر حجم آن بیافزاییم.آدم هایی را می شناسم که هر کتابی را با دقت ثبت می کنند با تاریخ روز و ماه وسال،به عبارت دیگر تقویمی برای خریدهای معنوی خود تهیه می کنند برخی هم نام خود را در صفحه اول می نویسند و وقتی که کتاب را امانت می دهند نام گیرنده را با قید تاریخ در دفتر یادداشت می کنند.کتابهایی را نیز دیده ام که ممهور بوده اند مثل کتابهای امانتی کتابخانه های عمومی و بعضی ها نیز داخل آن کارت مالکیت می گذارند.کسی دوست ندارد کتابی را گم کند ماها ترجیح می دهیم انگشتر ساعت یا چترمان را گم کنیم ولی کتاب را نه،حتی کتابی را که شاید هیچ وقت نخواهیم دوباره آن را بخوانیم.اما همان کتاب با آن آوای مانوس عنوانش شاید حسی گم شده و دیرینه را در ما بیدار کند.

   

              کتاب خانه ی کاغذی                ترجمه بیوک بوداغی                           اثر کارلوس ماریا دومینگس   

                                                                                                      carlos maria dominguez          

                                                                                                                1955 

     

کلمات words

فراموشی !چه کلمه ای سرشار از وحشت ،از تسکین و از افسون.

آدم می تواند بدون فراموش کردن به زندگی ادامه دهد ؟...ولی 

کی می تواند همه چیز را از یاد ببرد ؟قلب پر است از 

خاکستر سنگین خاطره ها .فقط موقعی که آدم دیگر هیچ هدفی 

در زندگی ندارد آن وقت واقعا آزاد است .

آدم در برابر توهین می تواند از خودش دفاع کند، ولی در برابر ترحم نه .

هرچه را آدم بتواند با پول به دست بیاورد ارزان است .

کتاب طاق نصرت    اثر اریک ماریا رمارک  ترجمه پرویز شهدی

erich maria remarque     1898-1970

   

کلمات words

هر کسی حتی در زنده بودن یک پا زباله دانی است چه برسد به بعد از مردن .

استعداد زیادی داشت که به چیزی ایمان بیاورد.فکرش را باز می گذاشت خودش را رها می کرد ،می گذاشت عقیده ای بر او چیره شود.ایجاد شک در او اولین راه مبارزه با این مشکل بود .

علاوه بر تقلب و دروغگویی ،گستاخی نیمه پنهان و مقاومت بی صدا را یاد گرفتم.یاد گرفتم که انتقام مانند غذاست،غذایی که سردش بهتر است،یاد گرفتم به دام نیفتم.

کتاب آدمکش کور  اثر مارگارت اتوود   ترجمه  شهین آسایش    margaret  atwood  1939

کلمات words

به شانسل نگاه می کردم که از سوی آلمانها محکوم به مرگ شده بود و در آخرین لحظه اورا بایکی از افراد زندانی خودشان نزد ما معاوضه کرده بودند .ولانبر که پدرش نامزد اور ا لو داده بود و ونسان که دوازده چریک را به دست خودش کشته بود با این گذشته چنان دردناک و چنان کوتاه و آینده نا مشخصشان چه می خواستند بکنند ؟آیا من می توانم کمکشان کنم؟کمک کردن پیشه من است می توانم روی کاناپه ای درازاشان کنم و آنها را وادارم خواب و خیالها شان را برایم تعریف کنند ولی نمی توانم رزا را از نو زنده کنم و نه دوازده چریکی را که ونسان به دست خودش از پا درآورده حتی نمی توانم گذشته اشان را خنثی کنم پس چه آینده ای می توانم به آنها عرضه کنم؟ترس ها راریشه کن می کنم رویاها را تخفیف می دهم از هوس ها می کاهم تطبیق می دهم تطبیق می دهم ولی آنها را با چه چیزی باید تطبیق بدهم؟دیگر دوروبرم هیچ چیزی را نمی بینم که بتواند دوام بیاورد.

کتاب ماندارن ها  ترجمه پرویز شهدی  اثر سیمون دبووار     simon de beauvoir  1908-1986

کلماتwords

آن وقتها که جوان بودیم زندگی آرامش فراوانی داشت.شاید حالا این طور به نظر می رسد.دعوتی به آرامش.در دنیای غیر عادی خود انتظار می کشیدیم و آینده را صدا می زدیم.

گذشته درون من مثل قلب دومی می تپید.

ذهن چقدر پر می کشد و حتی در دقیقترین لحظه ها تا کجاها که نمی رود.

فوری روی برگرداندم.می ترسیدم ترس توی چشم هایم مرا لو بدهد چشم آدم همیشه مال دیگران است کوتوله ی دیوانه ناامیدی که درون آدم خانه می کند.

لحظه هایی هست که گذشته با چنان نیرویی ظاهر می شودکه به نظر می رسدآدم را از بین می برد.

کتاب دریا     ترجمه اسدالله امرایی     اثر جان بنویل    

 gohn  banville  1945
       

کلمات words

 

صدای گنگی در خانه می پیچید که انگار تنهایی ربکا را بیشتر از زمانی که هیچ صدایی نبود منعکس می کرد . فنجانهای خالی قهوه روی میز سالن رها شده بودند و به نظر می رسید اتاق غذاخوری نیمه خالی و درهم برهم است.عکس زن عمو جویس از داخل آلبوم که روی میز آشپزخانه بود لبخند مشتاقانه ای به ربکا می زد.

معلوم شد این ربکا است که هنوز عزادار از دست دادن همسر سابقش است.

کتاب وقتی بزرگ بودیم     ترجمه کیهان بهمنی    اثر آن تایلر    anne  tyler    1941

کلمات words

آنتونیو اسکارمتا  antonio  skarmeta

                               1940

کتاب پستچی(آخرین روزهای پابلو نرودا)

ترجمه جلال خسرو شاهی

می خواستم چیز دیگری غیر از کلمات برایت بفرستم.برای همین صدایم را در این قفس آواز خوان گذاشتم.قفسی از آواز پرنده .آن را به تو هدیه می کنم .اما از تو خواهشی دارم ماریو .کاری است که فقط تو می توانی انجامش بدهی.سایر دوستانم نمی توانستند کاری بکنند و خیال می کردند من پیرمرد مضحک و عجیبی هستم.

(از تو می خواهم با این ضبط صوت در جزیره بگردی و همه صداهایی را که به گوشت می خوردضبط کنی.من نا امیدانه حتی به خیالی از خانه ام احتیاج دارم.حالم زیاد خوب نیست. دلم برای دریا ،برای پرندگان تنگ شده است. صداهای خانه ام را برایم بفرست .داخل باغم شووزنگ را به صدا دربیاور.پیش از همه صدای زنگهای کوچک را که با گذر نسیم به صدا درمی آیند را ضبط کن و بعد نخ زنگ بزرگ را چندبار بکش.زنگ من ، زنگ خود من!هیچ کلمه ای گوش نوازترازکلمه زنگ نیست به خصوص اگر صدای زنگی باشد که با صدای دریا همراه است...به میان صخره ها برو ماریو و صدای شکستن امواج را برای من ضبط کن.اگر صدای مرغان دریایی به گوشت خورد ضبط کن و سکوت ستارگان را هم اگر شنیدی...پاریس بسیار زیباست اما مانند لباسی است که به تن من خیلی گشاد است....

کلمات words

من سرایدار فقیری ام ، تسلیم زندگی بی شکوهم ،هر روزدر عمق وجودم که کسی را درآن راه نیست ، به نا بهنجاری یک نظام خنده داربه آرامی می خندم .

تهی دستی درو گر قهاری است:این دروگرهمه توانایی هایما را در برقراری ارتباط با دیگری درو می کند و ما را تخلیه شده وشسته شده از احساسات به جا می گذارد تا بتوانیم تمام

سیاهی های زمان حال را تحمل کنیم .

کتاب ظرافت جوجه تیغی  موریل باربری muriel  barbery

                                                  1969

ترجمه مرتضی کلانتریان

کلمات words

وقتی ،

ترانه هایش نیمه نوشته ، کارهایش ناتمام ،

اتفاقی پیش خدا برگشت ،

که می داند پاهای مجروحش کدام کوره راه ها را طی کرد،

کدام فراز و نشیب های آسودگی یا رنج را فتح کرد ؟

امیدوارم خداوند به او لبخند زده و دستش را گرفته و گفته باشد:(مکتب گریز بیچاره ، ابله پرشور!

فهمیدن کتاب زندگی سخت است :

چرا نشد در مدرسه بمانی ؟)

(شعری از چارلز هنسن تون پیداشده در دفتری از اموال چیک بنه تو)

                                    کتاب یک روز دیگر  ترجمه گیتا گرکانی

                                        میچ آلبوم   mitch  albom

                                                           1985

کلمات words

اگر می خواهی که باز هم دوستت بدارم

پس عشق و دلدادگی را به من برگردان

اگر بشود...!

فلق عمر مرا به شفق آن باز گردان .

خوب می بینم که آدمی دوبار می میرد ، پایان رزوگار دوست

داشتن و پایان محبوب بودن ، مرگیست تحمل ناپذیر که در برابر پایان زندگی چیزی نیست .

محققان بیهوده کوشیده اند باغ عدن را پیدا کنند ، بهشت آن جاست که منم .

                                                        ولتر   voltaire

                                                             1694-1778   

کلمات words

کتاب وقتی باز است ذهنی است که حرف می زند ،

وقتی بسته است دوستی است به انتظار ،

وقتی فراموش می شود جانی است که می بخشاید ؛

وقتی نابود شود ؛ دلی است که می گرید .

رابیندرانات تاگور rabindranath  tagore

                                1861-1941

کلمات words

اپیکور می گوید :

که خدایان موجودند ، در فضای لایتناهی و بی پایان میان ستارگان از زندگی آرام و جاودانی برخوردارند . ولی عاقلتر از آنند که نگران امور موجودات کوچک و پستی چون انسان باشند . دنیا را نه خدایان ساخته اند و نه رهبری آن با ایشان است .چطور آن موجودات اپیکوری آسمانی می توانند چنین دنیای متوسط و عرصه ای چنین آمیخته از نظم و بی نظمی و زیبایی و رنج بسازند .اپیکور می افزاید : خودتان را با این فکر تسلا دهید که خدایان دورتر از آنند که به انسان بیش از خوبی ،بدی کنند.آنها نه می توانند نظاره گر شما باشند و نه می توانند کارتان را قضاوت کنند ونه می توانند به دوزخ بیندازند.

اما راجع به خدایان شیطانی ، این موجودات بدبخت زاییده کابوسهای ما هستند.

                                               

                                                تاریخ تمدن (یونان)صفحه720

  

                                                          اپیکور   epicuro

                                                                   341-270

کلمات words

وای چه می شود که حتی طلا هم زنگار می گیرد ؟من باید

به دانش آموزان کلاس دوازدهم الفم این عبارت از مرثیه ی

آرمیا را به عنوان موضوع انشاء بدهم .یا تنها واژه ی -

وای، وای نه ، وای چی رابه عنوان موضوع انشاء بدهم . هر چه نظرتان می رسد درباره ی وای خدا ،وای و هر فریاد درد دیگر بنویسید .درباره ی آن وای که از تعجب و از خشم بر زبان می آید .درباره ی آن وای که کلایست گفته ویا توماس مان با طنز بیان کرده.درباره ی آن وای که کودکی از نهاد سر می دهد و یا پیر فرتوتی از ته دل بر لب می آورد .چه تفاوتی میان آن وای وجود دارد که هنگام غروبی دل انگیز بر زبان می آید و آن وای که در برابر اقیانوس گفته می شود ؟ یا آن وای در ترانه ی(وای من او را گم کرده ام...)یا آن وای که در سیاست گفته می شود :

(وای همکار عزیز بارتسل...)یادتان آن وای را که در پیامهای بازرگانی گفته می شود ، نرود:(وای چه خوب شما هم با پریل رختهایتان را می شویید؟)یا آن وای که خانمها می گویند . یا وای  وای  وای که تنها شربام می داند....

                                       

                            ( کتاب بی حسی موضعی  ترجمه حسن نقره چی)

                                                 گونتر گراس  gunter  grass

                                                                         1927 

کلمات words

من اینجا به دنیا آمده ام روی این کشتی . ودنیا راهش به اینجا می افتاد اما هر بار فقط دوهزار نفر . از هوسها هم بگویی آن هم بود اما آن قدر که میان سرو ته کشتی جا می شد.خوب حالا به دلخواه خودت می نواختی روی صفحه کلیدی که بی پایان نبود .

این چیزی بود که من فهمیدم . زمین کشتی ای است که برای من بیش از اندازه بزرگ است ،سفری است بیش ازاندازه دور ودراز،زنی است بیش از اندازه زیبا ،عطری است بیش از اندازه تند ،آهنگی است که من نمی توانم بزنم.ببخشید ، اما من پیاده نمی شوم .اجازه بدهید برگردم .

                                              
                             (کتاب نووه چنتو  ترجمه معصومی همدانی)

                                              
                              الساندرو باریکو  alessandro  baricco

                                                           1958

کلمات words

برده نیستیم که مدام رنج بکشیم ، و بر پشت خمیده مان مدام ضربه های کوچک بی حساب بخورد . بره هم نیستیم که در پی چوپان برویم . آفریننده ایم ، ما هم چیزی ساخته ایم که به مجموعه ی بیشمار زمان گذشته می پیوندد .ما نیز وقتی کلاه بر سر می گذاریم و در را باز می کنیم ،نه در آشوب ، بلکه در جهانی گام می گذاریم که می توانیم به نیروی خود به اطاعتش واداریم و آن را به صورت بخشی از راه روشن و جاودانی در آوریم.

                                           (کتاب موجها  ترجمه مهدی غبرایی)

                                         ویرجینیا وولف  virginia  woolf

                                                            1882-1941 

کلمات words

از آنجا که من در کودکی اغلب موقع غذا خوردن با تو بوده ام ،تعلیمات تو تا حدود زیادی مربوط می شد به آداب غذا خوردن .هر چه روی میز گذاشته می شد می بایست خورده شود ،ور اجع به خوبی یا بدی غذا نمی بایست حرفی به میان بیاید. اما خود تو بارها غذا را بد مزه میدانستی ، می گفتی ((گنداب))است می گفتی این الاغ یعنی آشپزمان خرابش کرده است.چون تو متناسب با اشتهای زیاد و علاقه ی خاصت به غذا همه چیز را سریع ، داغ و با لقمه های بزرگ می خوردی ، بچه ات هم می بایست در خوردن عجله کند. سر میز سکوت غم آوری داشتیم مگر وقتی که اخطار می کردی: (اول بخور بعد حرف بزن )یا (زود باش ، زود باش، زود باش) ویا(می بینی من مدتهاست غذایم را تمام کرده ام). استخوانها را نمی بایست گاز زد ، ولی تو چرا. سرکه را نباید هورت کشید  ، ولی تو چرا .می بایست مواظب باشیم که خرده های نان روی زمین نیفتد ولی دست آخر زیر پای تو از همه بیشتر ریخته بود.سر میز بایست فقط مشغول خوردن بود ولی تو ناخنهایت را می گرفتی یا تمیزشان می کردی مداد تیز می کردی با خلال دندان گوشهایت را پاک می کردی.تمنا دارم پدر این حرفها را بد نفهم.اینها جرییاتی بودند در واقع سرتاپا بی اهمیت ولی برای من خرد کننده می شدند که تو ، تویی که برای من از هر جهت یک انسان معیار بودی خودت به فرمانهایی که می دادی عمل نمی کردی...

         (کتاب نامه به پدر ترجمه فرامرز بهزاد) فرانتس کافکا  franz kafka

                                                                         1883-1924

کلمات words

رادیو جویبار کوچکی بود که همه چیز با آن شروع شد.بعد ابزارهای فنی دیگری برای تولید وتکثیر و تقویت صدا از راه رسید ، وآن جویبار به رودخانه ای عظیم بدل شد .اگر در گذشته مردم از سرعشق به موسیقی گوش می دادند امروز موسیقی همه جا نعره می کشد و مدام بدون توجه به این که دلمان می خواهد آن را بشنویم یا نه ،از بلندگوها ؛اتومبیل ها ، رستورانها ،اتاقهای انتظار ،سالنهای ورزش و گوشیهای واکمن نعره می کشد ، موسیقی بازنویسی شده ، دوباره ساز بندی شده ، تلخیص شده و طولانی شده ، گوشه هایی از موسیقی راک ، جاز،اپرا ،انبوهی از همه چیز را چنان درهم آمیخته اند که دیگر نمی دانیم سازنده اش کیست(موسیقیی که به صدا تبدیل شده بی امضا و بی صاحب است) و آغاز و پایانش را نمی توانیم تشخیص بدهیم(موسیقیی که به صدا تبدیل شده قالب ندارد)موسیقی گندابه ای که موسیقی در آن دارد می میرد.



می ترسد خوابش نبرد پیشتر یک قرص خواب آور خورد چرت زد و نیمه شب بیدار شد دو قرص دیگر خورد بعد ازسر نومیدی با نگرانی رادیوی کوچک کنار بالشش را روشن کرد می خواهد دوباره خوابش ببرد و می خواهد صدایی انسانی ،گفتگویی را بشنود که فکرش را مشغول کند به مکان دیگری ببردش ،آرامش کند و بخواباندش ؛ایستگاهها را عوض می کند اما از همه جا فقط موسیقی پخش می شود. موسیقی گندابه ، گوشه هایی از راک ، جاز و اپرا و این دنیایی است که در آن با هیچ کس نمی تواند حرف بزند چون همه دارند آواز می خوانند و هوار می کشند دنیایی است که در آن هیچ کس با او حرف نمی زند چون همه دارند بالا و پایین می پرند و می رقصند.

          (کتاب بی خبری ترجمه فروغ پوریاوری) میلان کوندرا  milan kundera
                                                                                     1929

کلمات words

چیزی بسیار متفاوت از زندگی فلاکت بار در مهاجرت که ایرنا اکنون مدتها بود تجربه می کرد.اولیس در سرزمین کالیپسو واقعا زندگی شیرین  راحت و شادی داشت.وبا این حال بین آن زندگی شیرین در غربت و بازگشت پر خطر به وطن بازگشت را انتخاب کرد. به جای جستجوی پر شور ناشناخته(ماجرا)،قداست بخشیدن به شناخته شده(بازگشت)را انتخاب کرد.به جای پایان ناپذیر(زیراماجرا میل به تمام شدن ندارد)پایان پذیر را انتخاب کرد(زیراکه بازگشت آشتی با محدودیت زندگی است).

کسانی که زندگیشان را چونان کشتی شکستگان می بینند شروع به تعقیب آدمهای تقصیرکار می کنند.

 احساس مرده ای را داشت که بعد از بیست سال ازقبرش بیرون می آید وبه دنیا برمی گردد: پای کم جرئتی را که عادت راه رفتن را از دست داده برزمین می گذارد ،دنیایی را که در آن می زیسته به زحمت باز می شناسد،اما پایش مدام به آنچه از زندگی اش باقی مانده گیر می کند.

                                        (کتاب بی خبری ترجمه فروغ پوریاوری)

                                           میلان کوندرا milan kundera

                                                                1929

کلمات words

کود کشتزارهای گمنام شدن این است سرنوشت واقعی سرباز واقعی !آه ، دوست من ! این دنیا هیچ چیزی نیست جز اقدام عظیمی برای این که همه را بی سیرت کند .تو جوانی. باید ازهر کدام ازاین لحظات فرزانگی به اندازه یک سال استفاده کنی .خوب گوش کن دوست من دیگر نگذار اعلام خطر همه ی دورویی ها و ریاکاریهای کشنده ی جامعه ما از کنار گوشت بگذرد ، مگر اینکه به خوبی  اهمیتش را درک کنی. اعلام خطر این است (همدردی با سرنوشت و وضعیت فقرا...)با شما هستم مردم بی چیز ، پس مانده های زندگی ،ای همیشه کتک خورده ها ، غرامت دهنده ها، عرق ریزها به شما اعلام خطر میکنم وقتی که بزرگان عالم عاشق چشم و ابروتان شدند معنی اش این است که می خواهند گوشتتان را در جنگ کباب کنند . علامتش این است...علامت واضحی است...همیشه با مهر وملایمت شروع میشود...

                    (بر گرفته از کتاب سفر به انتهای شب)  ترجمه فرهاد غبرایی

                        لویی فردینان سلین  louis-ferdinand  celin

                                                     1894-1961